Adam Ondra to bez wątpienia żyjąca legenda wspinaczki sportowej. Czterokrotny mistrz świata, człowiek, który pokonał legendarne Dawn Wall i wytyczył najtrudniejszą drogę świata Silence (9c). Można więc oczekiwać, że autobiografia takiego mistrza będzie kipiała od adrenaliny, emocji i historii o przekraczaniu własnych granic. Niestety, „Ciało i dusza wspinacza” rozczarowuje. To książka, którą momentami czyta się niczym tabelę Excela i która prawdopodobnie najbardzie przypadnie do gustu zagorzałym fanom Ondry.
Największym problemem tej biografii jest kompletny brak emocjonalnej głębi. Styl prowadzenia narracji przypomina momentami chłodny raport ze sprawozdania sportowego. Czytając o wyczynach gościa z topki światowego wspinu, oczekuje się efektu „wow”, a nie zapisków z nastoletniego pamiętnika. Żeby nie było, książka ma swoje jasne punkty – ładne foty, dowcipne rysunki Ondry, czy przystępny słowniczek wspinaczkowy dla laików. Jednak sam rdzeń opowieści zdominowany jest przez suchy opis treningów, logistyki zawodów i czysto sportowych detali - przez co delikatnie mówiąc, opowieść nie porywa.
Jeśli jesteś wspinaczkowym purystą lub wielkim fanem Ondry, to książka zdecydowanie dla ciebie. W innym przypadku możesz jednak poczuć pewien niedosyt.
0 Komentarzy